Ψηλά ο πήχης…
Κάνει μία τεράστια νίκη ο ΠΑΟΚ, με εμφάνιση που θυμίζει άλλες εποχές και όλοι ασχολούνται με τον… Ολυμπιακό! Μάλιστα… Η πτώση από την «κορυφή» μπορεί να πουλάει περισσότερο, αλλά πολύ το’ χουμε τραβήξει το θέμα με την ανάλυση για τα στραβά και τα ανάποδα που συμβαίνουν στον Ολυμπιακό. Τι άλλο να πεις; Ολα έχουν ειπωθεί και όλα έχουν γραφτεί. Αυτό που δεν γράφτηκε ή ειπώθηκε όσο θα έπρεπε είναι ότι ο Ολυμπιακός δεν έχασε μόνος του… Κάποιος τον ανάγκασε να χάσει. Και η ατμόσφαιρα που εισπράττω από το βράδυ της Κυριακής είναι ότι ο Ολυμπιακός μπήκε μόνος του στο γήπεδο και βγήκε χαμένος…
Αυτό που δίνει ακόμα μεγαλύτερη σημασία στη νίκη του ΠΑΟΚ δεν είναι το δύσκολο του εγχειρήματος, ούτε το ότι η νίκη έγινε σ’ ένα χρονικό σημείο του πρωταθλήματος όπου και οι δύο ομάδες ήθελαν τους βαθμούς και δεν συμμετείχαν σ’ έναν αδιάφορο αγώνα. Με το τρίποντο που πήρε ο ΠΑΟΚ έφτασε στη βαθμολογία τον Ολυμπιακό και έτσι όπως δείχνουν οι δύο ομάδες τώρα δείχνει μεγαλύτερη αξιοπιστία για να τερματίσει αυτός δεύτερος, παρά ο σύλλογος του Πειραιά.
Και το πιο σημαντικό ήταν η εμφάνιση. Η νίκη δεν έγινε κατά τύχη, μ’ ένα γκολ τυχερό από σουτ-κόντρα και με τον αντίπαλο να χάνει σωρεία ευκαιριών και να έχει παράπονα από τη διαιτησία. Εδώ μιλάμε για απόλυτη κυριαρχία. Για ματ σε τρεις κινήσεις από τον Σάντος στον Μπάντοβιτς. Για φιλοσοφία παιχνιδιού και για ανάπτυξη μέσα στον αγωνιστικό χώρο που άγγιξε το τέλειο. Για παίκτες που μπήκαν στο γήπεδο και γνώριζαν απολύτως το τι έπρεπε να κάνουν και το έκαναν τουλάχιστον για τα 70 από τα 90 λεπτά του αγώνα.
Τα κλειδιά του ματς ήταν το πρέσινγκ και η κυκλοφορία. Ο ΠΑΟΚ τόλμησε να πιέσει ψηλά, στη γραμμή του κέντρου και πιο μπροστά. Από τη στιγμή, λοιπόν, που δεν υπήρχε παίκτης του Ολυμπιακού να μοιράσει ή να κουβαλήσει τη μπάλα, προκάλεσε μπλακ-άουτ στην ανάπτυξη. Πόσες φορές οι παίκτες του Ολυμπιακού έμοιαζαν σαστισμένοι και δεν ήξεραν τι να κάνουν με τη μπάλα; Ε, αυτό δεν έγινε επειδή δεν έκαναν… καλή προετοιμασία, ούτε επειδή πριν από μία εβδομάδα είχαν προπονητή το Ζίκο… Κάποιος τους μελέτησε και τους αποδιοργάνωσε. Επίσης την κυκλοφορία της μπάλας όποτε ο ΠΑΟΚ την είχε στην κατοχή του την είδαμε για το μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα. Κυκλοφορία σίγουρη, πάγωμα του ρυθμού και απόλυτη προσήλωση στο στόχο. Δεν είναι τυχαίο ότι εκτός από το γκολ ο ΠΑΟΚ είχε δύο δοκάρια και άλλη μία μεγάλη ευκαιρία τουλάχιστον, ενώ την ίδια στιγμή ο Ολυμπιακός είχε όλα κι όλα τρία σουτ, όλα έξω από την περιοχή και πιο σοβαρό απ’ αυτά αυτό του Ντουντού λίγα λεπτά πριν τη λήξη.
Ο ΠΑΟΚ με αυτή του την απόδοση στο Φάληρο μόνος τοποθετεί ψηλά τον πήχη. Μέχρι τώρα η καραμέλα που πιπιλούσαμε όλοι (μαζί κι εμείς, και νομίζω όχι άδικα) ήταν να βγάζουμε απ’ έξω τον σύλλογο της Θεσσαλονίκης από τους διεκδικητές του τίτλου διότι «καλός είναι στην έδρα του, αλλά εκτός τα χάνει». Εδώ αποδεικνύεται ότι ο ΠΑΟΚ μπορεί να βγάλει ένα 90λεπτο με ελάχιστα λάθη, να ταμπουρωθεί όπως πρέπει, να παγώσει όπως πρέπει, να επιτεθεί όπως πρέπει. Τώρα πια δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Για το πρωτάθλημα, βέβαια, είναι τώρα αργά, όμως επειδή τα πλέι οφ είναι μπροστά μας και οι ομάδες που θα συμμετάσχουν έχουν προβλήματα, παρουσιάζεται μια εξαιρετική ευκαιρία στον ΠΑΟΚ να διεκδικήσει τη δεύτερη θέση και τα λεφτά του Champions League όχι στα χαρτιά και με… εθιμοτυπική διάθεση, αλλά σοβαρά…