Οπως στο Μεξικό…
Το Μουντιάλ του 1986 το θυμάμαι σα να έγινε χθες. Το πρώτο που έχω στο μυαλό μου πολύ καλά είναι αυτό του 1982 (και αμυδρές εικόνες μόνο από το 1978), αλλά αυτό του ’86 το παρακολούθησα… δημοσιογραφικά. Με λευκώματα, αποκόμματα εφημερίδων και… προσωπικές περιγραφές αγώνων, τις οποίες βέβαια διάβαζε μόνο η αφεντιά μου.
Ενα από τα παιχνίδια που μου έμειναν πολύ στη μνήμη ήταν το Σκωτία-Ουρουγουάη. Το μοναδικό 0-0 στον πρώτο γύρο της διοργάνωσης, αν δεν κάνω λάθος και ένα από τα τελευταία ματς που είχαν γίνει (τότε δεν ίσχυε ο κανονισμός της ίδιας ώρας). Θυμάμαι ότι είχα δώσει… μάχη για να το δω, αφού την επόμενη ημέρα έδινα εξετάσεις Lower και κατά τους γονείς μου «έπρεπε να κοιμηθώ νωρίς» κι όχι να ξενυχτάω (λόγω της διαφοράς ώρας) για να βλέπω μπάλα. Αν ήξερα, βέβαια, τι θα δω θα έκλεινα την τηλεόραση μετά το πρώτο λεπτό…
Η φάση που θυμάμαι έγινε πράγματι στο πρώτο λεπτό. Οι ομάδες αντάλλαζαν τις πρώτες πάσες, κάποια στιγμή παίρνει τη μπάλα ο Γκόρντον Στράχαν (νυν μάνατζερ της Μίντλεσμπρο…) και πριν ξεκινήσει μια κούρσα προς την εστία της Ουρουγουάης παρεμβαίνει ο Χοσέ Μπατίστα και τον γκρεμίζει. Βίαια, είναι η αλήθεια.
Ο Γάλλος διαιτητής Κινιού με το λαδωμένο μαλλί περικυκλώθηκε από τους Σκωτσέζους που του ζητούσαν κάρτα. Κίτρινη, βέβαια. Ο ίδιος πρωτοτύπησε. Και στο 56ο δευτερόλεπτο του ματς έβγαλε κόκκινη κάρτα και απέβαλε τον Μπατίστα. Φυσικά η φάση πέρασε στην ιστορία ως η πιο γρήγορη αποβολή, σε ματς τέτοιου επιπέδου πράγμα σπάνιο. Ακόμα και σήμερα, 24 χρόνια αργότερα, υπάρχουν συζητήσεις του τι οδήγησε τον Κινιού σ’ αυτή την υπερβολική απόφαση. Διότι ναι μεν υπάρχει ο κανόνας ότι κάθε παράβαση είναι ίδιας βαρύτητας σε οποιοδήποτε σημείο του παιχνιδιού, αλλά όπως και να το κάνουμε είναι σπάνιο να αποβάλλεται παίκτης πριν συμπληρωθεί ένα λεπτό αγώνα.
Ο Κινιού, πάντως, το μήνυμά του το έστειλε. Οι Ουρουγουανοί, μια από τις πιο παραδοσιακές σκληρές ομάδες του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, ξέχασαν τα τάκλιν κι άρχισαν την καθυστέρηση. Η ισοπαλία τους βόλευε για να περάσουν στην επόμενη φάση (όπου τους περίμεναν οι Αργεντίνοι του Μαραντόνα). Οι Σκωτσέζοι, με παίκτη περισσότερο για 89 λεπτά, δεν κατάφεραν να βάλουν γκολ κι έπαιξαν μουδιασμένα, ίσως διότι περίμεναν ότι ο Κινιού θα… εκμεταλλευόταν ένα δικό τους σκληρό μαρκάρισμα για να αποκαταστήσει την ισορροπία μέσα στο γήπεδο.
Ολα αυτά πέρασαν σαν λάμψη από το μυαλό μου την ώρα που έβλεπα τον Σπάθα να βγάζει κίτρινη στον Γκαρσία στο πρώτο λεπτό του αγώνα Αρης-ΠΑΟΚ. Προφανώς τη φάση δεν θα τη συζητούσαμε τόσο πολύ αν γινόταν π.χ. στο 10ο λεπτό, πόσο μάλλον στο 20ο. Εχει σημασία διότι έγινε στο πρώτο λεπτό, πριν δημιουργηθούν εικόνες από το ματς. Κι αυτό δείχνει μια «προετοιμασία». Προσοχή, προετοιμασία γράφω, όχι πρόθεση. Ο Σπάθας, δηλαδή, ήξερε ποιος είναι ο Γκαρσία και τι συμβολίζει στον ΠΑΟΚ. Αποκλείεται να έπαιρνε τέτοια απόφαση αν δεν το είχε μελετήσει από πριν, να στείλει το μήνυμά του ότι και να… βήξει κάποιος χωρίς την άδειά του θα πήγαινε για χόρτα.
Προφανώς αν ο Γκαρσία δεν ήταν ο Γκαρσία ή αν το ματς δεν ήταν Αρης-ΠΑΟΚ, η κάρτα αυτή δεν θα είχε δοθεί. Οπως στο Σκωτία-Ουρουγουάη αν ο Μπατίστα δεν ήταν πασίγνωστο κλαδευτήρι και οι ομάδες δεν ήταν δύο από τις πιο δυναμικές παγκοσμίως, φυσικά και δεν θα δινόταν κόκκινη κάρτα… Μήνυμα έστειλαν και οι δύο διαιτητές. Το αν αυτό το μήνυμα επηρέασε το ματς τόσο που να διαμόρφωσε το αποτέλεσμα το βλέπει ο καθένας από τη δική του οπτική. Για την ιστορία η Ουρουγουάη, η «αδικημένη» του 1986, τελικά πήρε αυτό που ήθελε…