Προσοχή, εφησυχασμός…
Μέχρι να βγει η Κροατία ως επικεφαλής του 6ου ομίλου για τα προκριματικά του Euro 2012 η κλήρωση για την εθνική μας έμοιαζε με… déjà vu. Ομάδες που είχαμε αντιμετωπίσει την τελευταία εξαετία (Ισραήλ και Λετονία για το μουντιάλ 2010, Μάλτα για το Euro 2008, Γεωργία για το μουντιάλ 2006), μονοπάτια γνώριμα και ματς, τα οποία παρά τις όποιες δυσκολίες τους μας άφησαν καλή γεύση στο τέλοςΗλθε και η Κροατία, το πιο… ανίσχυρο όνομα από τα ισχυρά του ομίλου των επικεφαλής, για να… δέσει το γλυκό της αισιοδοξίας.
Κάποιοι παρακαλούν από τώρα να είναι η εθνική μας σε όμιλο στην Ουκρανία, για τους… γνωστούς λόγους. Για πρόκριση, ούτε λόγος να γίνεται. Χαρακτηριστικό της φυλής μας αυτό, να απαξιώνουμε τα πάντα. Κι αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για εμάς. Διότι τη μοναδική φορά που μπήκαμε σε μια προκριματική φάση γεμάτοι ευφορία (στο μουντιάλ του 2006) κάναμε την ήττα στο πρώτο κιόλας παιχνίδι, η οποία μας καταδίκασε να κυνηγάμε και ποτέ να μην προφτάσουμε.
Προφανώς η κλήρωση είναι αυτό που λέμε «στα μέτρα μας». Με την έννοια, όμως, ότι μπορούμε να χτυπήσουμε τους αντιπάλους και να μην βρεθούμε καθαρό αουτσάιντερ (στα προγνωστικά, βέβαια) σε κανένα ματς. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι προκριθήκαμε από τώρα. Και το αβαντάζ της γνώσης των αντιπάλων μας μπορεί κάλλιστα να γίνει ντεσαβαντάζ. Οπως γνωρίζουμε εμείς τους αντιπάλους μας, έτσι μας γνωρίζουν κι αυτοί. Μάλλον κάποιοι πανηγύρισαν κιόλας, όχι επειδή έχουν εμάς αντίπαλο και θα… εκδικηθούν, αλλά διότι μας προτιμούν σε σχέση με άλλες ομάδες, που έχουν πιο ποιοτικά χαρακτηριστικά στο παιχνίδι τους. Το δικό μας παιχνίδι είναι κατά κύριο λόγο μονοδιάστατο κι αν δεν βρούμε κάποια πράγματα για να αιφνιδιάσουμε θα έχουμε μπροστά μας ακόμα πιο… διαβασμένους αντιπάλους. Και η διαφορά ποιότητάς μας, δυστυχώς, δεν είναι τέτοια που να μας εγγυάται ότι θα περάσουμε.
Περιττό είναι να τονίσουμε τι πρέπει να δείξει η εθνική για να προκριθεί. Ολοι ξέρουν ότι η αποτελεσματικότητα είναι εκ των ων ουκ άνευ. Φτάνει να θυμηθούμε ότι στη Μάλτα, που τη θεωρούμε του χεριού μας, νικήσαμε με εύστοχο πέναλτι 1-0 (βεβαίως ήταν ειδικές οι συνθήκες του αγώνα, μόλις τέσσερις μέρες μετά το στραπάτσο με την Τουρκία στο «Καραϊσκάκης»). Με τη Λετονία όταν δεν προσέχαμε στο Ολυμπιακό Στάδιο χάναμε, με τη Γεωργία επίσης βρεθήκαμε πίσω στο σκορ, με το Ισραήλ επίσης… Και η Κροατία είναι μια ομάδα που δεν μας ταιριάζει αγωνιστικά, ένα σύνολο μπαλαδόρικο, ατίθασο, που μπορεί στη μέρα του να σε διαλύσει, αλλά είναι και αρκετά επιπόλαιο για να δυσκολέψει από μόνο του τη ζωή του με γκέλες σε παιχνίδια που θεωρούνται δικά του.
Κοινώς, το μόνο πρόβλημα που θα πρέπει να έχει η εθνική στο δρόμο προς Πολωνία-Ουκρανία είναι ο εφησυχασμός. Οτι τα ονόματα των αντιπάλων είναι τέτοια που δεν προξενούν φόβο, ότι τους περισσότερους πρόσφατα τους έχουμε νικήσει, ότι εμείς πάμε μουντιάλ και κανένας άλλος από τον όμιλό μας. Και φυσικά παραμένει το μεγάλο ερώτημα με ποιον καθοδηγητή θα γίνει αυτή η προσπάθεια…