Αργύρης Παγαρτάνης

«Πού ήταν η καρδιά του πρωταθλητή»; Αυτό αναρωτιούνται οι εφημερίδες , κυρίως φιλοολυμπιακών αισθημάτων, μετά την ήττα του Ολυμπιακού στο Καυτατζόγλειο. Κατά την ταπεινή μου άποψη η ερώτηση δεν θα έπρεπε καν να είχε τεθεί. Οι καρδιές όταν υπερφορτώνονται σταματούν, αυτό το ξέρουν όλοι.

Η απορία για την καρδιά του πρωταθλητή μοιάζει με την προσπάθεια μιας σακαράκας να συναγωνιστεί τα αυτοκίνητα της Φόρμουλα Ενα, να το καταφέρνει σε όλους τους αγώνες επειδή το αυτοκίνητο και ο οδηγός ξεπερνάνε τους εαυτούς τους και οι άλλοι είτε έχουν προβλήματα με τις κουρσάρες τους και δεν πάνε γρήγορα, είτε εγκαταλείπουν τους αγώνες λόγω δικών τους προβλημάτων, και σ’ έναν αγώνα που η σακαράκα βγάζει την κανονική της απόδοση να την κατηγορούν κιόλας.

Κανονικά ο Ολυμπιακός με το υλικό του, την προετοιμασία του, τις απουσίες βασικών στελεχών του και τη γενικότερη εικόνα του στις 25 αγωνιστικές του πρωταθλήματος θα έπρεπε να είχε μείνει πολύ πίσω στη βαθμολογία. Το γεγονός και μόνο ότι πέντε αγωνιστικές πριν το τέλος έκανε μια ήττα που μπορεί να αποδειχτεί καθοριστική, αλλά ακόμα συζητιέται όχι σε καφενειακό επίπεδο το ότι μπορεί να κατακτήσει το πρωτάθλημα που οφείλεται; Σε κάτι άλλο εκτός από τη φανέλα, που με όλα της τα… παρελκόμενα (ακόμα και κάποια ευνοϊκά σφυρίγματα)  έδωσε στον Ολυμπιακό βαθμούς;

Την ώρα που ο ΠΑΟΚ παίζει με σβηστή μηχανή και νικάει 3-0 τον Πανθρακικό και ο Παναθηναϊκός πριν από ευρωπαϊκό ματς έχει 26 προσπάθειες για γκολ απέναντι στον Λεβαδειακό και βάζει τρία γκολ, ο Ολυμπιακός αρκείται στο να λέει ότι είχε 70% κατοχή με τον Ηρακλή και στο δεύτερο ημίχρονο, εκεί που βρισκόταν στο γήπεδο γιατί από το πρώτο μάλλον απείχε, έκανε τρεις ευκαιρίες, τις οποίες βέβαια εξουδετέρωσε ο Φερνάντες. Τρεις ευκαιρίες για μια ομάδα που θέλει να γυρίσει το ματς δεν είναι σοβαρός αριθμός, πάντα παίζει το ενδεχόμενο ο αντίπαλος τερματοφύλακας να βρίσκεται σε καλή μέρα και να μην «τρώει» ό,τι πάει προς τα μέσα…

Για στατιστικούς και μόνο λόγους: Οι «τριάδες» που έχουν ολοκληρωθεί μέχρι τώρα:
ΑΕΚ (έξω): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 0
ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡ. (μέσα): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 1, ΠΑΟΚ 3
ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ (μέσα): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3
ΚΑΒΑΛΑ (έξω): Παναθηναϊκός 1, ΠΑΟΚ 1, Ολυμπιακός 1
ΛΑΡΙΣΑ (μέσα): Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3, Ολυμπιακός 3
ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ (έξω): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3
ΕΡΓΟΤΕΛΗΣ (έξω): Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3, Ολυμπιακός 1
ΞΑΝΘΗ (έξω): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3
ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ (έξω): ΠΑΟΚ 1, Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3
ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ (μέσα): Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3, Ολυμπιακός 3
ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ (μέσα): ΠΑΟΚ 3, Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3
ΠΑΝΘΡΑΚΙΚΟΣ (μέσα): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3
ΗΡΑΚΛΗΣ (έξω): Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 1, Ολυμπιακός 0

Το επιμέρους σύνολο βαθμών σ’ αυτά τα ματς είναι: Παναθηναϊκός 35, Ολυμπιακός 32, ΠΑΟΚ 30.

Οι αγώνες που απομένουν για τον καθένα απομένει για τον καθένα να παίξει και τι έχουν κάνει οι άλλοι στη συγκεκριμένη έδρα:
ΑΕΚ (μέσα): Ολυμπιακός 0, Παναθηναϊκός 1,
ΑΡΗΣ (μέσα): Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3,
ΑΡΗΣ (έξω): Ολυμπιακός 0, Παναθηναϊκός 1,
ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡ. (έξω): ΠΑΟΚ 1, Ολυμπιακός 3,
ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ (έξω): ΠΑΟΚ 1, Ολυμπιακός 3,
ΓΙΑΝΝΙΝΑ (μέσα): ΠΑΟΚ 3, Παναθηναϊκός 3,
ΓΙΑΝΝΙΝΑ (έξω): Ολυμπιακός 1, ΠΑΟΚ 3,
ΕΡΓΟΤΕΛΗΣ (μέσα): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3,
ΗΡΑΚΛΗΣ (μέσα): ΠΑΟΚ 3, Ολυμπιακός 1,
ΚΑΒΑΛΑ (μέσα): Ολυμπιακός 1, Παναθηναϊκός 0,
ΛΑΡΙΣΑ (έξω): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3,
ΠΑΝΘΡΑΚΙΚΟΣ (έξω): Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3
ΞΑΝΘΗ (μέσα): Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3,

Τα μεταξύ τους. Το μόνο που εκκρεμεί πια είναι το Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός της 27ης αγωνιστικής.
ΠΑΟΚ (μέσα): Παναθηναϊκός 3, Ολυμπιακός 0,
ΠΑΟΚ (έξω): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 0
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (μέσα): ΠΑΟΚ 0,
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (έξω): Παναθηναϊκός 0, ΠΑΟΚ 3
ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ (μέσα): Ολυμπιακός 3, ΠΑΟΚ 3,
ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ (έξω): ΠΑΟΚ 0,
Το πρόγραμμα για τον καθένα:
ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ: Αστέρας Τρ. (έξω), Ολυμπιακός (μέσα), Ατρόμητος (έξω), Ηρακλής (μέσα), Γιάννινα (έξω)
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ: Γιάννινα (μέσα),Παναθηναϊκός (έξω), Ξάνθη (μέσα), Πανθρακικός (έξω), Αρης (μέσα)
ΠΑΟΚ: Αρης (έξω), ΑΕΚ (μέσα), Λάρισα (έξω), Καβάλα (μέσα), Εργοτέλης (μέσα)

Η κλήση του Τζιμπρίλ Σισέ στην εθνική Γαλλίας μετά από δύο χρόνια μέσω των γκολ που πέτυχε με τον Παναθηναϊκό είναι για μένα πολύ σημαντικότερη είδηση και από τις νίκες των πρωτοπόρων και από το μεγάλο ντέρμπι στο μπάσκετ, στο οποίο ο Παναθηναϊκός «ξεμπούκωσε» κι έβγαλε μαζεμένη όλη την ενέργειά του. Τέτοιες νίκες και εμφανίσεις έχουμε δει και θα ξαναδούμε, το να «αναγκάζει» όμως ένας παίκτης που αγωνίζεται στο ελληνικό πρωτάθλημα με την απόδοσή του τον προπονητή της εθνικής Γαλλίας να τον προσέξει και να τον καλέσει στην εθνική, μάλιστα σε μουντιαλική χρονιά, είναι κάτι που η Σούπερ Λίγκα πρέπει να το κάνει «κορνίζα» της.

Κατά την ταπεινή μου άποψη αυτό μπορεί να γίνει το μεγαλύτερο επιχείρημα όλων των ελληνικών ομάδων (αλλά ιδιαίτερα του Παναθηναϊκού) όταν προσπαθεί να προσελκύσει μεγάλα ονόματα όπως του Σισέ. Εδώ δεν μιλάμε για έναν παίκτη όπως π.χ. τον Ζιλμπέρτο Σίλβα, που είχε δεδομένη θέση στην εθνική και την κράτησε, αλλά για έναν παίκτη «ξεγραμμένο» από τον Ντομενέκ, ο οποίος ερχόμενος στην Ελλάδα έβαλε στόχο να πείσει τον προπονητή του ότι αξίζει μια ευκαιρία και τα κατάφερε. Με δεδομένο, λοιπόν, ότι οι ελληνικές ομάδες όταν θέλουν να πλησιάσουν ένα μεγάλο όνομα μόνο σε τέτοιους παίκτες απευθύνονται κι όχι εν ενεργεία διεθνείς, που είναι απλησίαστοι οικονομικά, η περίπτωση Σισέ είναι η καλύτερη διαφήμισή τους.

Τι καλύτερο για τον Παναθηναϊκό και τις άλλες ομάδες του πρωταθήματος να έχουν τέτοιο βέλος στη φαρέτρα τους; Οτι το πρωτάθλημα δεν είναι νεκροταφείο ελεφάντων, αλλά βρίσκεται σε τέτοιο επίπεδο που το παρακολουθούν και οι καλύτερες εθνικές ομάδες του κόσμου. Για να ακριβολογούμε, βέβαια, κάτι τέτοιο είχε γίνει και με τον Τζιοβάνι του Ολυμπιακού, ο οποίος όμως έπαιξε σ’ ένα φιλικό ματς μικρής σημασίας με τη Βραζιλία και δεν ξανακλήθηκε έκτοτε. Και η συντριπτική πλειοψηφία των ονομάτων που έχουν έλθει στην πατρίδα μας τοποθετούν το πρωτάθλημα κάτω ακόμα κι από αυτά των Αράβων. Γιατί εκεί ναι μεν βρίσκεσαι στο παρασκήνιο, αλλά γλυκαίνεσαι από τις αποδοχές.

Ολοι θα πρέπει να παρακλάμε ο Σισέ όχι μόνο να παίξει και να πάει καλά με την Ισπανία, αλλά και να ταξιδέψει τελικά στο αφρικάνικο Μουντιάλ. Για να γίνει ο καλύτερος πρεσβευτής του ελληνικού πρωταθλήματος, μπας και δούμε περισσότερους παίκτες αυτής της αξίας και γίνει μια «τεχνητή» άνοδος ποιότητας στο ελληνικό πρωτάθλημα. Διότι αν περιμένουμε να φτιάξουν οι ομάδες και τα γήπεδα ως διά μαγείας, σωθήκαμε…

Για στατιστικούς και μόνο λόγους: Οι «τριάδες» που έχουν ολοκληρωθεί μέχρι τώρα:

ΑΕΚ (έξω): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 0
ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡ. (μέσα): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 1, ΠΑΟΚ 3
ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ (μέσα): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3
ΚΑΒΑΛΑ (έξω): Παναθηναϊκός 1, ΠΑΟΚ 1, Ολυμπιακός 1
ΛΑΡΙΣΑ (μέσα): Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3, Ολυμπιακός 3
ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ (έξω): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3
ΕΡΓΟΤΕΛΗΣ (έξω): Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3, Ολυμπιακός 1

ΞΑΝΘΗ (έξω): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ (έξω): ΠΑΟΚ 1, Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3
ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ (μέσα): Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3, Ολυμπιακός 3

Το επιμέρους σύνολο βαθμών σ’ αυτά τα ματς είναι: Παναθηναϊκός 26, Ολυμπιακός 26, ΠΑΟΚ 23

Οι αγώνες που απομένουν για τον καθένα απομένει για τον καθένα να παίξει και τι έχουν κάνει οι άλλοι στη συγκεκριμένη έδρα:

ΑΕΚ (μέσα): Ολυμπιακός 0, Παναθηναϊκός 1,
ΑΡΗΣ (μέσα): Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3,
ΑΡΗΣ (έξω): Ολυμπιακός 0, Παναθηναϊκός 1,
ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡ. (έξω): ΠΑΟΚ 1, Ολυμπιακός 3,
ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ (έξω): ΠΑΟΚ 1, Ολυμπιακός 3,
ΓΙΑΝΝΙΝΑ (μέσα): ΠΑΟΚ 3, Παναθηναϊκός 3,
ΓΙΑΝΝΙΝΑ (έξω): Ολυμπιακός 1, ΠΑΟΚ 3,
ΕΡΓΟΤΕΛΗΣ (μέσα): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3,
ΗΡΑΚΛΗΣ (μέσα): ΠΑΟΚ 3, Ολυμπιακός 1,
ΗΡΑΚΛΗΣ (έξω): Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 1,
ΚΑΒΑΛΑ (μέσα): Ολυμπιακός 1, Παναθηναϊκός 0,
ΛΑΡΙΣΑ (έξω): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3,
ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ (μέσα): ΠΑΟΚ 3, Ολυμπιακός 3,
ΠΑΝΘΡΑΚΙΚΟΣ (μέσα): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3,
ΠΑΝΘΡΑΚΙΚΟΣ (έξω): Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3
ΞΑΝΘΗ (μέσα): Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3,

Τα μεταξύ τους. Το μόνο που εκκρεμεί πια είναι το Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός της 27ης αγωνιστικής.
ΠΑΟΚ (μέσα): Παναθηναϊκός 3, Ολυμπιακός 0,
ΠΑΟΚ (έξω): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 0

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (μέσα): ΠΑΟΚ 0,
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (έξω): Παναθηναϊκός 0, ΠΑΟΚ 3

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ (μέσα): Ολυμπιακός 3, ΠΑΟΚ 3,
ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ (έξω): ΠΑΟΚ 0,

Το πρόγραμμα για τον καθένα:

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ: Λεβαδειακός (μέσα), Αστέρας Τρ. (έξω), Ολυμπιακός (μέσα), Ατρόμητος (έξω), Ηρακλής (μέσα), Γιάννινα (έξω)

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ: Ηρακλής (έξω), Γιάννινα (μέσα),
Παναθηναϊκός (έξω), Ξάνθη (μέσα), Πανθρακικός (έξω), Αρης (μέσα)

ΠΑΟΚ: Πανθρακικός (μέσα), Αρης (έξω), ΑΕΚ (μέσα), Λάρισα (έξω), Καβάλα (μέσα), Εργοτέλης (μέσα)

Επειδή την περασμένη εβδομάδα «βιάστηκα» να απλώσω τις στατιστικές μου «ανησυχίες» με μια ανάλυση κούρσας για δύο, σπεύδω να επανορθώσω. Ο ΠΑΟΚ (μου) απέδειξε ότι δεν είναι να τον πετάς έξω από το παιχνίδι. Χρειάζεται, λοιπόν, ανάλυση τριών και όχι δύο, ελαφρώς διαφοροποιημένη από αυτήν της προηγούμενης εβδομάδας, αλλά ικανή να μας δώσει μία ομοειδή εικόνα. Οπως γράψαμε τότε, οι βαθμοί υπολογίζονται με βάση τους αντιπάλους και όχι το πρόγραμμα. Με λίγα λόγια, τι έχουν κάνει τρεις που διεκδικούν τον τίτλο με συγκεκριμένες ομάδες σε συγκεκριμένη έδρα, εντός ή εκτός.

Από τις 26 τριάδες παιχνιδιών ως τώρα έχουν συμπληρωθεί μόνο οι εξής επτά:

ΑΕΚ (έξω): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 0
ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡ. (μέσα): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 1, ΠΑΟΚ 3
ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ (μέσα): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3
ΚΑΒΑΛΑ (έξω): Παναθηναϊκός 1, ΠΑΟΚ 1, Ολυμπιακός 1
ΛΑΡΙΣΑ (μέσα): Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3, Ολυμπιακός 3
ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ (έξω): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3
ΕΡΓΟΤΕΛΗΣ (έξω): Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3, Ολυμπιακός 1

Το επιμέρους σύνολο βαθμών σ’ αυτά τα ματς είναι: Παναθηναϊκός 17, Ολυμπιακός 17, ΠΑΟΚ 16

Ρίξτε μια ματιά τι απομένει για τον καθένα να παίξει και τι έχουν κάνει οι άλλοι στη συγκεκριμένη έδρα:

ΑΕΚ (μέσα): Ολυμπιακός 0, Παναθηναϊκός 1,
ΑΡΗΣ (μέσα): Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3,
ΑΡΗΣ (έξω): Ολυμπιακός 0, Παναθηναϊκός 1,
ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡ. (έξω): ΠΑΟΚ 1, Ολυμπιακός 3,
ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ (μέσα): Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3,
ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ (έξω): ΠΑΟΚ 1, Ολυμπιακός 3,
ΓΙΑΝΝΙΝΑ (μέσα): ΠΑΟΚ 3, Παναθηναϊκός 3,
ΓΙΑΝΝΙΝΑ (έξω): Ολυμπιακός 1, ΠΑΟΚ 3,
ΕΡΓΟΤΕΛΗΣ (μέσα): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3,
ΗΡΑΚΛΗΣ (μέσα): ΠΑΟΚ 3, Ολυμπιακός 1,
ΗΡΑΚΛΗΣ (έξω): Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 1,
ΚΑΒΑΛΑ (μέσα): Ολυμπιακός 1, Παναθηναϊκός 0,
ΛΑΡΙΣΑ (έξω): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3,
ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ (μέσα): ΠΑΟΚ 3, Ολυμπιακός 3,
ΠΑΝΘΡΑΚΙΚΟΣ (μέσα): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3,
ΠΑΝΘΡΑΚΙΚΟΣ (έξω): Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3
ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ (έξω): ΠΑΟΚ 1, Ολυμπιακός 3,
ΞΑΝΘΗ (μέσα): Παναθηναϊκός 3, ΠΑΟΚ 3,
ΞΑΝΘΗ (έξω): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 3,

Μια τελευταία ματιά στα μεταξύ τους. Το μόνο που εκκρεμεί πια είναι το Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός της 27ης αγωνιστικής.
ΠΑΟΚ (μέσα): Παναθηναϊκός 3, Ολυμπιακός 0,
ΠΑΟΚ (έξω): Ολυμπιακός 3, Παναθηναϊκός 0

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (μέσα): ΠΑΟΚ 0,
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (έξω): Παναθηναϊκός 0, ΠΑΟΚ 3

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ (μέσα): Ολυμπιακός 3, ΠΑΟΚ 3,
ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ (έξω): ΠΑΟΚ 0,

Η επιμέρους βαθμολογία εδώ είναι: Ολυμπιακός 6(3), ΠΑΟΚ 6(4), Παναθηναϊκός 3(3). Δηλαδή αν ο Παναθηναϊκός πάρει το ματς στο ΟΑΚΑ θα υπάρξει απόλυτη ισορροπία στα ματς μεταξύ τους και ο τίτλος θα κριθεί στα επιτεύγματά τους με τους υπόλοιπους.

Το πρόγραμμα για τον καθένα:

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ: Πανιώνιος (έξω), Λεβαδειακός (μέσα), Αστέρας Τρ. (έξω), Ολυμπιακός (μέσα), Ατρόμητος (έξω), Ηρακλής (μέσα), Γιάννινα (έξω)

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ: Ατρόμητος (μέσα), Ηρακλής (έξω), Γιάννινα (μέσα),
Παναθηναϊκός (έξω), Ξάνθη (μέσα), Πανθρακικός (έξω), Αρης (μέσα)

ΠΑΟΚ: Ξάνθη (έξω), Πανθρακικός (μέσα), Αρης (έξω), ΑΕΚ (μέσα), Λάρισα (έξω), Καβάλα (μέσα), Εργοτέλης (μέσα)

Μία σημείωση μόνο: Το πρόγραμμα του ΠΑΟΚ φαίνεται το πιο δύσκολο απ’ όλα, όμως σε πολλά από τα αντίστοιχα ματς οι αντίπαλοί του δεν μπόρεσαν να νικήσουν. Βλέπε αποτελέσματα με Αρη έξω, ΑΕΚ μέσα και Καβάλα μέσα. Οπότε ο πήχης είναι χαμηλός, αν ο ΠΑΟΚ πάρει νίκες σ’ αυτά θα ισοφαρίσει τα ντεσαβαντάζ που έχει από άλλα ματς κι ενδεχομένως να περάσει μπροστά.

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού; Τρεις πόντοι ή δύο; Προφανώς και δεν είμαι ανισόρροπος να κάνω τέτοιες ερωτήσεις, τη στιγμή που η βαθμολογία και δεδομένη είναι και μπορεί να τη δει κανείς σε 100 διαφορετικά μέρη. Μπορεί, όμως, κάποιος να… υπολογίσει διαφορετικά τη βαθμολογική διαφορά των δύο ομάδων που βρίσκονται στις δύο πρώτες θέσεις του πρωταθλήματος;

Η ποιοτική ανάλυση της βαθμολογίας είναι ένας πιο σίγουρος τρόπος για να δει κανείς τι έχει κερδίσει και τι έχει χάσει μια ομάδα σε σχέση με την άλλη. Εδώ οι βαθμοί δεν υπολογίζονται κάθε εβδομάδα, αλλά μόνο όταν συμπληρώνεται ένα «ζευγάρι» αγώνων. Δηλαδή όταν και οι δύο ομάδες έχουν αντιμετωπίσει τον ίδιο αντίπαλο στο ίδιο γήπεδο, είτε εντός, είτε εκτός.

Βρισκόμαστε οκτώ αγωνιστικές πριν το τέλος του πρωταθλήματος και ήδη έχουν συμπληρωθεί 14 τέτοια ζευγάρια. Ας τα δούμε, με βάση ποιος απέκτησε αβαντάζ. Π.χ. στο ΑΕΚ (εντός) ο Παναθηναϊκός έφερε ισοπαλία (1 βαθμός) και ο Ολυμπιακός έχασε (0 βαθμοί) γι’ αυτό ο Παναθηναϊκός απέκτησε αβαντάζ ενός βαθμού. Προφανώς όπου αναφέρεται η λέξη ισοπαλία οι ομάδες έφεραν το ίδιο αποτέλεσμα.

ΑΕΚ (εντός): Παναθηναϊκός +1
ΑΕΚ (εκτός): Ισοπαλία
ΑΡΗΣ (εκτός): Παναθηναϊκός +1
ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ (εντός): Ολυμπιακός +2
ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ (εντός): Ισοπαλία
ΕΡΓΟΤΕΛΗΣ (εντός): Ισοπαλία
ΚΑΒΑΛΑ (εντός): Ολυμπιακός +1
ΚΑΒΑΛΑ (εκτός): Ισοπαλία
ΛΑΡΙΣΑ (εντός): Ισοπαλία
ΛΑΡΙΣΑ (εκτός): Ισοπαλία
ΞΑΝΘΗ (εκτός): Ισοπαλία
ΠΑΝΘΡΑΚΙΚΟΣ (εντός): Ισοπαλία
ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ (εντός): Ισοπαλία
ΠΑΟΚ (εντός): Παναθηναϊκός +3
Ο μέχρι στιγμής απολογισμός των τελειωμένων ζευγαριών δίνει προβάδισμα του Παναθηναϊκού για δύο βαθμούς. Δεν προσθέτουμε, βέβαια, το παιχνίδι των αιωνίων, όπου ο Ολυμπιακός νίκησε 2-0 στο Φάληρο, το ζευγάρι αυτό θα «τελειώσει» με το αντίστοιχο ματς στο ΟΑΚΑ, εκεί θα βγει είτε ισοπαλία (με νίκη των πράσινων), είτε οι ερυθρόλευκοι θα έχουν διαφορά 2 ή 3 βαθμών.

Ας δούμε τώρα ποια ζευγάρια απομένουν να κλείσουν και ποιο αποτέλεσμα είχε φέρει η άλλη ομάδα απ’ αυτήν που έχει τον αγώνα μπροστά της.

ΑΡΗΣ (εντός): Παναθηναϊκός 3
ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ (εκτός): Ολυμπιακός 3
ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ (εκτός): Ολυμπιακός 3
ΓΙΑΝΝΙΝΑ (εντός): Παναθηναϊκός 3
ΓΙΑΝΝΙΝΑ (εκτός): Ολυμπιακός 1
ΕΡΓΟΤΕΛΗΣ (εκτός): Παναθηναϊκός 3
ΗΡΑΚΛΗΣ (εντός): Ολυμπιακός 1
ΗΡΑΚΛΗΣ (εκτός): Παναθηναϊκός 3
ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ (εντός): Ολυμπιακός 3
ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ (εκτός): Παναθηναϊκός 3
ΞΑΝΘΗ (εντός): Παναθηναϊκός 3
ΠΑΝΘΡΑΚΙΚΟΣ (εντός): Παναθηναϊκός 3
ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ (εκτός): Ολυμπιακός 3
ΠΑΟΚ (εκτός): Ολυμπιακός 3

Τι παρατηρούμε; Οτι ο Ολυμπιακός έχει μόνο να… χάσει απ΄ αυτό το ισοζύγιο. Κι αυτό διότι τα αντίστοιχα επτά ματς που του απομένουν εκτός από το ντέρμπι αιωνίων στο ΟΑΚΑ τα έχει κερδίσει ο Παναθηναϊκός. Οπότε και επτά νίκες να κάνει ο Ολυμπιακός το δικό του ισοζύγιο δεν μπορεί να το αλλάξει σε σχέση με το -2 που βρίσκεται τώρα. Αντιθέτως ο Παναθηναϊκός μπορεί να φέρει στη δική του μεριά δύο ζευγάρια, όπου ο Ολυμπιακός έχασε βαθμούς (Γιάννινα εκτός, Ηρακλή εντός). Βεβαίως ο Ολυμπιακός έχει βάλει και… δύσκολα στον Παναθηναϊκό, που για να φτιάξει «ισοπαλία» σε συγκεκριμένα ζευγάρια πρέπει να κερδίσει σε Τούμπα, Νέα Σμύρνη, Τρίπολη και Περιστέρι…

Το… διήμερο του κυπέλλου Ελλάδας μας έκανε για άλλη μια φορά να αναρωτηθούμε αν στην Ελλάδα βλέπουμε ποδόσφαιρο ή κάτι άλλο. Ενα σπορ γεμάτο λούτσα, γλίτσα, κλωτσοπατινάδα, το οποίο προσπαθεί να διακωμωδήσει το ποδόσφαιρο, όπως οι Monty Python διακωμωδούν το σινεμά.

Μη φοβάστε, δεν σκέφτομαι να βγάλω ένα ακόμα… λογύδριο εναντίον των αγωνιστικών χώρων στα ελληνικά γήπεδα. Το’ χουν κάνει κι άλλοι πιο σημαντικοί από μένα και τους γράψανε εκεί που δεν πιάνει μελάνι, γιατί να ακουστεί αυτή εδώ η συγκεκριμένη άποψη; Οποιος παρακολουθεί από κοντά το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν χρειάζεται να ψάξει πολύ για να φέρει στο μυαλό του γήπεδα-χωράφια, όχι μόνο στην επαρχία, αλλά ακόμα και μέσα στην Αθήνα. Τα πρόσφατα παραδείγματα του ΟΑΚΑ, στο οποίο… καταδεχόταν να παίξει ο Παναθηναϊκός, ή παλαιότερα του «Καραϊσκάκης», είναι χαρακτηριστικά του ότι οι γηπεδικές συνθήκες δεν πάνε ανάλογα με το βαλάντιο της ομάδας.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν: Οι ομάδες προφανώς δεν νοιάζονται να προσφέρουν στους ποδοσφαιριστές τους καλύτερες συνθήκες εργασίας και στον κόσμο τους περισσότερο θέαμα. Οι παράγοντες δεν νοιάζονται να φέρουν περισσότερο κόσμο στο γήπεδο για να δει καμιά ενέργεια της προκοπής. Οι οπαδοί σιγά μην ενδιαφερθούν να απαιτήσουν καλές συνθήκες, τους περισσότερους από αυτούς που πηγαίνουν στο γήπεδο ακόμα τους νοιάζει «να πάρει το τρίποντο η ομαδάρα, ναούμε». Οι προπονητές και οι ποδοσφαιριστές, των οποίων η δουλειά επηρεάζεται άμεσα από αυτό το χάλι, δεν έχουν πάρει μία σοβαρή πρωτοβουλία για να διαμαρτυρηθούν και για να πιέσουν, έστω για τα μάτια του κόσμου, ώστε να τους δοθεί καλός αγωνιστικός χώρος για να δείξουν τη δουλειά τους. Δεν πρέπει κάποιος άλλος, που θίγεται ακόμα περισσότερο, να ασχοληθεί με το ζήτημα του αγωνιστικού χώρου;

Ποιος είναι αυτός; Η τηλεόραση! Μάλιστα, η τηλεόραση που εν πολλοίς δίνει τα λεφτά για να παίζεται ποδόσφαιρο στην Ελλάδα. Που αν δεν ήταν τα παχιά τηλεοπτικά συμβόλαια πολλές ομάδες δεν θα υπήρχαν καν και άλλες θα τα έβγαζαν πολύ δύσκολα πέρα. Δεν θίγεται η τηλεόραση απ’ αυτό που παρουσιάζεται; Πώς θα προσελκύσει κοινό, αν εξαιρέσουμε τους αρρώστους; Πώς θα μου δημιουργήσει την εντύπωση εμένα του ουδέτερου να δω τον επαναληπτικό Αρης-Ξάνθη αν βρέχει;

Προφανώς τα κανάλια δεν είναι υπεύθυνα γι’ αυτό που γίνεται. Είναι, όμως, αυτοί που έχουν στα χέρια τους και το καρπούζι και το μαχαίρι. Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα διαπραγματευθούν ένα τηλεοπτικό συμβόλαιο με μία ΠΑΕ οφείλουν να ξηγηθούν κάπως έτσι: Να «δεσμεύσουν» ένα ποσό π.χ. 100.000 ευρώ, το οποίο θα ανήκει μεν στην ομάδα, αλλά θα της παραδοθεί στο τέλος του συμβολαίου και θα είναι ανά πάσα στιγμή διαθέσιμο για έργα στο χλοοτάπητα. Κι αν το χόρτο καταστραφεί να φτιάχνεται αμέσως. Και πάνω στο συμβόλαιο να υπάρχει μια υπογραφή γεωπόνου, που θα τον πληρώνει το κανάλι να ελέγχει τα γήπεδα και να πιστοποιεί ότι την ώρα που φτιάχνεται η συμφωνία το γήπεδο είναι ενισχυτικός και όχι αποτρεπτικός παράγοντας θεάματος.

Θα μπορούσε βέβαια να γίνει αλλιώς η δουλειά. Να δοθεί το ποσό ολόκληρο στην ομάδα με τη… ρήτρα ότι σε περίπτωση χάλια αγωνιστικού χώρου σε μία μετάδοση να έχει το δικαίωμα το κανάλι να ζητήσει τα λεφτά του πίσω. Αλλά στην Ελλάδα την έννοια «ρήτρα» την έχουμε ξεφτιλίσει τόσο που ουδείς της δίνει σημασία.

Μέχρι να βγει η Κροατία ως επικεφαλής του 6ου ομίλου για τα προκριματικά του Euro 2012 η κλήρωση για την εθνική μας έμοιαζε με… déjà vu. Ομάδες που είχαμε αντιμετωπίσει την τελευταία εξαετία (Ισραήλ και Λετονία για το μουντιάλ 2010, Μάλτα για το Euro 2008, Γεωργία για το μουντιάλ 2006), μονοπάτια γνώριμα και ματς, τα οποία παρά τις όποιες δυσκολίες τους μας άφησαν καλή γεύση στο τέλοςΗλθε και η Κροατία, το πιο… ανίσχυρο όνομα από τα ισχυρά του ομίλου των επικεφαλής, για να… δέσει το γλυκό της αισιοδοξίας.

Κάποιοι παρακαλούν από τώρα να είναι η εθνική μας σε όμιλο στην Ουκρανία, για τους… γνωστούς λόγους. Για πρόκριση, ούτε λόγος να γίνεται. Χαρακτηριστικό της φυλής μας αυτό, να απαξιώνουμε τα πάντα. Κι αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για εμάς. Διότι τη μοναδική φορά που μπήκαμε σε μια προκριματική φάση γεμάτοι ευφορία (στο μουντιάλ του 2006) κάναμε την ήττα στο πρώτο κιόλας παιχνίδι, η οποία μας καταδίκασε να κυνηγάμε και ποτέ να μην προφτάσουμε.

Προφανώς η κλήρωση είναι αυτό που λέμε «στα μέτρα μας». Με την έννοια, όμως, ότι μπορούμε να χτυπήσουμε τους αντιπάλους και να μην βρεθούμε καθαρό αουτσάιντερ (στα προγνωστικά, βέβαια) σε κανένα ματς. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι προκριθήκαμε από τώρα. Και το αβαντάζ της γνώσης των αντιπάλων μας μπορεί κάλλιστα να γίνει ντεσαβαντάζ. Οπως γνωρίζουμε εμείς τους αντιπάλους μας, έτσι μας γνωρίζουν κι αυτοί. Μάλλον κάποιοι πανηγύρισαν κιόλας, όχι επειδή έχουν εμάς αντίπαλο και θα… εκδικηθούν, αλλά διότι μας προτιμούν σε σχέση με άλλες ομάδες, που έχουν πιο ποιοτικά χαρακτηριστικά στο παιχνίδι τους. Το δικό μας παιχνίδι είναι κατά κύριο λόγο μονοδιάστατο κι αν δεν βρούμε κάποια πράγματα για να αιφνιδιάσουμε θα έχουμε μπροστά μας ακόμα πιο… διαβασμένους αντιπάλους. Και η διαφορά ποιότητάς μας, δυστυχώς, δεν είναι τέτοια που να μας εγγυάται ότι θα περάσουμε.

Περιττό είναι να τονίσουμε τι πρέπει να δείξει η εθνική για να προκριθεί. Ολοι ξέρουν ότι η αποτελεσματικότητα είναι εκ των ων ουκ άνευ. Φτάνει να θυμηθούμε ότι στη Μάλτα, που τη θεωρούμε του χεριού μας, νικήσαμε με εύστοχο πέναλτι 1-0 (βεβαίως ήταν ειδικές οι συνθήκες του αγώνα, μόλις τέσσερις μέρες μετά το στραπάτσο με την Τουρκία στο «Καραϊσκάκης»). Με τη Λετονία όταν δεν προσέχαμε στο Ολυμπιακό Στάδιο χάναμε, με τη Γεωργία επίσης βρεθήκαμε πίσω στο σκορ, με το Ισραήλ επίσης… Και η Κροατία είναι μια ομάδα που δεν μας ταιριάζει αγωνιστικά, ένα σύνολο μπαλαδόρικο, ατίθασο, που μπορεί στη μέρα του να σε διαλύσει, αλλά είναι και αρκετά επιπόλαιο για να δυσκολέψει από μόνο του τη ζωή του με γκέλες σε παιχνίδια που θεωρούνται δικά του.

Κοινώς, το μόνο πρόβλημα που θα πρέπει να έχει η εθνική στο δρόμο προς Πολωνία-Ουκρανία είναι ο εφησυχασμός. Οτι τα ονόματα των αντιπάλων είναι τέτοια που δεν προξενούν φόβο, ότι τους περισσότερους πρόσφατα τους έχουμε νικήσει, ότι εμείς πάμε μουντιάλ και κανένας άλλος από τον όμιλό μας. Και φυσικά παραμένει το μεγάλο ερώτημα με ποιον καθοδηγητή θα γίνει αυτή η προσπάθεια…

Ποιο είναι το πιο εύκολο πράγμα που θα μπορούσε τώρα να κάνει ο Ολυμπιακός, μετά τα χαστούκια και το κυνηγητό του Ντιόγκο και του Γιάννη Παπαδόπουλου; Προφανώς να τους… καρφώσει το δελτίο στον τοίχο, που λέγανε παλαιότερα. Να πει το αυτονόητο, όταν δύο επαγγελματίες συμπεριφέρονται έτσι το μόνο που τους αξίζει είναι… καρατόμηση, όχι μόνο γιατί δεν σέβονται τους εαυτούς τους, αλλά ούτε και την ομάδα.

Το δύσκολο είναι να ασχοληθεί κάποιος μαζί τους. Και να εξακριβώσει ποιος είναι ο ακριβής λόγος που ο Ντιόγκο, κυρίως, έχει φτάσει περισσότερο να θυμίζει παλαιστή παρά ποδοσφαιριστή. Και δεν είναι μόνο θέμα φυσικής κατάστασης. Ο Βραζιλιάνος σα να ξέχασε όσες ποδοσφαιρικές κινήσεις είχε μάθει, ξέχασε τις τοποθετήσεις, τον τρόπο για να βρίσκεται μέσα στις φάσεις. Σ’ αυτό δεν φταίει το ότι δεν έκανε καλή προετοιμασία το καλοκαίρι, όπως και όλη η υπόλοιπη ομάδα.

Ο Ολυμπιακός βλέπει τον Ντιόγκο να χάνει όλο και περισσότερο στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο. Τον απέκτησε σε μια τιμή limit up, προσδοκώντας προφανώς να τον φτάσει σε ακόμα περισσότερα ύψη και να επωφεληθεί από τη μεταπώληση. Ο Ντιόγκο τώρα δεν απασχολεί κανέναν. Η αξία του έχει κατρακυλήσει τόσο πολύ, σαν τις μετοχές φούσκες. Και η ομάδα έχει τώρα δύο δρόμους. Είτε «σκοτώνει» τη μετοχή του Ντιόγκο, δηλαδή παραδέχεται ότι επρόκειτο για φούσκα και αγόρασε έναν μέτριο παίκτη σε εξωφρενική τιμή, είτε βάζει τα πράγματα κάτω και ψάχνει να βρει την πραγματική αιτία.

Είναι, μήπως, κανένας ηλίθιος ο Ντιόγκο στα 22 του να μοιάζει τουρίστας, ξοφλημένος και εντελώς αδιάφορος για τη μπάλα; Η μήπως το όνειρό του όταν έπαιζε μπάλα στη Βραζιλία ήταν να κάνει κάποια στιγμή το ταξίδι για τον Πειραιά, οπότε αφού πέτυχε το στόχο του τώρα… άραξε και δεν ασχολείται καθόλου με τη μπάλα, παρά μόνο μετράει τα λεφτά του; Δεν έχει φιλοδοξία να κάνει καλύτερη καριέρα; Δεν ασχολείται με το να φτιάξει το όνομά του; Η ήταν μόνο ένα πυροτέχνημα, ένας παίκτης που ασχολήθηκε ίσα με το να πάρει αυτή την μεταγραφή που του έφερε ένα κάρο λεφτά (με τη «συμβατική» έννοια του όρου), τα οποία στη Βραζιλία δεν θα τα έβγαζε, και τώρα που έλυσε το πρόβλημά του δεν ασχολείται πια;

Στο ποδόσφαιρο, όπως και σε οτιδήποτε άλλο στη ζωή, υπάρχει αιτία και αποτέλεσμα. Πάντα κάτι υπάρχει από πίσω. Κι όπως ο ίδιος ο Ντιόγκο έχει υποχρέωση απέναντι στον εαυτό του να ψάξει να το βρει, άλλο τόσο υποχρεωμένος είναι και ο Ολυμπιακός να τον βοηθήσει. Διότι πέρα από τα διαφυγόντα κέρδη, μια επένδυση πολύ μεγάλη που κινδυνεύει να γκρεμιστεί όπως το παλάτι στην άμμο, οφείλει να αισθάνεται και κάποια… ευθύνη που ο παίκτης έφτασε σε αυτό το σημείο.

Κορόιδα είναι οι μεγάλες ομάδες του εξωτερικού που έχουν ψυχολόγο; Ο οποίος παρακολουθεί στενά τους παίκτες και συζητάει μαζί τους και προσπαθεί να καταλάβει τι σκέφτονται για τον εαυτό τους, την καριέρα τους και την ομάδα; Προφανώς στην κατάσταση που βρίσκεται ο Ολυμπιακός θα ήταν… πολυτέλεια να απαιτούσαμε την πρόσληψη ψυχολόγου, αλλά εδώ δεν είναι τόσο λεπτό το πρόβλημα που να χρειάζεται ειδικούς χειρισμούς. Η διαφορά είναι οφθαλμοφανής. Ενας ποδοσφαιριστής έπαψε να είναι πια ποδοσφαιριστής. Δεν πρέπει κάποιος να τον καθίσει σ’ ένα τραπέζι και να συζητήσουν γιατί συνέβη αυτό; Πού φταίει ο ένας και πού ο άλλος;

Αλλά επειδή βρισκόμαστε στην Ελλάδα, το πιθανότερο είναι να συνεχιστούν οι ειρωνείες προς τον Ντιόγκο, να συνεχίσει να καλλιεργείται το κλίμα που τον φέρνει αντιμέτωπο με τον κόσμο (θα’ λεγε κανείς ότι οι φίλοι του Ολυμπιακού περιμένουν πώς και πώς ένα λάθος του, όποτε παίζει, για να ξεκινήσει αυτή η υπόκωφη μουρμούρα) και στο τέλος θα του κολλήσουν και μια ταμπέλα του αδιάφορου και… από εδώ πάνε κι οι άλλοι. Αυτό που έγινε και με τον Ραούλ Μπράβο, ο οποίος προφανώς δεν είναι ο καλύτερος αριστερός μπακ του κόσμου (ούτε καν του πρωταθλήματος…), αλλά ούτε αδιάφορος είναι, ούτε κοροϊδεύει παριστάνοντας τον τραυματία, ούτε ήλθε στην Ελλάδα για να κολλήσει τα ένσημα…

Και ξαφνικά… βγήκαν κομπιουτεράκια. Αρχισαν να αναλύονται προγράμματα. Σημειώθηκαν οι ημερομηνίες με τις πιθανές γκέλες. Κι άρχισαν οι αμφιβολίες. Στους μεν και τους δε. Μήπως το δούμε κι αυτό; Δηλαδή να αναδεικνύεται άλλος πρωταθλητής εκτός από τον Παναθηναϊκό, που μέχρι χθες ήταν στους οκτώ βαθμούς μπροστά;

Για να δούμε αυτό, πάντως, πρέπει να δούμε πρώτα… κάτι άλλο. Οντως μία ματιά στο πρόγραμμα του Παναθηναϊκού πείθει τον καθένα ότι υπάρχουν κάποιοι αγώνες, στους οποίους θα μπορούσε να έχει απώλειες βαθμών και οι έξι βαθμοί δεν τον εξασφαλίζουν. Είναι άλλο, όμως, να ασχολούμαστε με τα ψυχρά αριθμητικά δεδομένα και άλλο να ρίχνουμε μια ματιά σ’ αυτά που δείχνουν οι ομάδες στον αγωνιστικό χώρο.

Εχει σχέση ο Παναθηναϊκός με ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό; Αγωνιστική εννοώ. Σε φρεσκάδα. Σε ευκαιρίες. Σε ταχύτητα. Πολύ μικρή είναι η σχέση τους, σύμφωνα με αυτά που δείχνουν τις τελευταίες εβδομάδες. Για την ταπεινότητά μου αυτό είναι το κυρίαρχο στοιχείο, που θα κρίνει και τελικά αν θα κλείσει περισσότερο η ψαλίδα και αν θα ανοίξει, όχι ότι ο Παναθηναϊκός έχει να πάει στην Τούμπα και στο Αλκαζάρ και υποδεχτεί τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ.

Η διαφορά των οκτώ βαθμών ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό δεν χτίστηκε σε ολόκληρη περίοδο. Εφτανε ένας μήνας για να δημιουργηθεί. Με την ίδια λογική, φτάνει ένας μήνας για να εξανεμιστεί. Το μυστικό είναι η εικόνα μέσα στο γήπεδο. Και να μεταφράζεται η εικόνα, βέβαια, σε αποτέλεσμα. Το οποίο δεν έγινε για δεύτερη συνεχόμενη φορά στον Παναθηναϊκό. Ηταν καλύτερος από τον αντίπαλό του σε δύο απαιτητικά παιχνίδια, αλλά δε νίκησε. Συμβαίνουν αυτά στο ποδόσφαιρο. Αλλά δεν μπορούν να συμβαίνουν συνεχώς.

Την ίδια ώρα ο ΠΑΟΚ στηριζόμενος πάλι στην εξαιρετική αμυντική του λειτουργία τα βρήκε μπαστούνια απέναντι στον Αστέρα Τρίπολης και νίκησε με στραβοκλωτσιά. Και ο Ολυμπιακός θα’ λεγε κανείς ότι πήρε μία νίκη με… τεχνητές αναπνοές. Πέρα από το γκολ που πέτυχε (και το οποίο προέρχεται περισσότερο από λάθος του αντιπάλου και λιγότερο από δική του προσπάθεια) απείλησε πολύ λίγες φορές και απειλήθηκε τις περισσότερες, ειδικά όταν έμεινε με παίκτη λιγότερο.

Αν δεν αλλάξει, λοιπόν, η εικόνα των τριών, δεν μπορούμε να συζητάμε σοβαρά για ψαλίδισμα της διαφοράς. Οχι τόσο διότι ο Παναθηναϊκός μπορεί να μην έχει γκέλες από εδώ και πέρα (ειδικά στα παιχνίδια με ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό μπορεί να συμβεί πάλι το φαινόμενο να είναι καλύτερος και να μη νικήσει), αλλά διότι δεν είμαστε καθόλου σίγουροι ότι οι υπόλοιποι μπορούν να παίρνουν βαθμούς με την ίδια σταθερότητα. Ο ΠΑΟΚ να βρει τρόπο παιχνιδιού για να ξεκλειδώνει τους αντιπάλους οι οποίοι παίζουν άμυνα και δεν πιέζουν. Κι ο Ολυμπιακός να βρει τρέξιμο και φυσική κατάσταση. Το να κάνουν αγχώδεις νίκες με 1-0 μπορεί να δημιουργεί ενός είδους πίεση, ωστόσο αν δεν υπάρχει βελτίωση δεν συνιστά και απειλή. Ακόμα κι αν η διαφορά μειωθεί περισσότερο.

Μου φαίνεται ότι έχουμε αρχίσει πραγματικά να χάνουμε το μέτρο στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Δεν ανακαλύπτω, φυσικά, την Αμερική, αλλά το γεγονός του διαζυγίου του Εμίλιο Φερέρα με τον Πανιώνιο μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί. Ως έλλειψη μέτρου.

Ούτε δύο μήνες δεν έχουν περάσει από τότε που λέγαμε όλοι πως ο Πανιώνιος είναι η πιο φορμαρισμένη ομάδα στην Ελλάδα. Το λέγαμε ή δεν το λέγαμε; Το δίμηνο αρχές Οκτωβρίου-αρχές Δεκεμβρίου ο Πανιώνιος είχε έξι νίκες με δύο γερά διπλά σε Ξάνθη και Ηρακλή, μία ισοπαλία με τον Αρη στη Θεσσαλονίκη και μία ήττα από τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ, στην οποία κέρδισε τις εντυπώσεις, για να μην υποστηρίξουμε ότι αδικείται από το αποτέλεσμα. Τότε όλοι είπαμε μπράβο στη διοίκηση του Πανιωνίου για την ωριμότατη στάση της να στηρίξει τον Φερέρα και να μην τον παραδώσει βορά στο στόμα του λύκου μετά τις πέντε πρώτες αγωνιστικές, όπου οι κυανέρυθροι δεν είχαν σταυρώσει ούτε ένα τρίποντο και βρίσκονταν στον πάτο της βαθμολογίας.

Δύο μήνες, λέει, έχει να νικήσει ο Πανιώνιος και ο Φερέρα πλήρωσε το μάρμαρο. Στο διάστημα αυτό η μοναδική νίκη ήταν το αγχώδες 1-0 επί του Θρασύβουλου στη Φυλή στο 90 του ματς. Για να δούμε, όμως, με ποιους έπαιξε…

Στις 13 Δεκεμβρίου πήρε 2-2 στη Λάρισα. Χρειάζεται να χαρακτηρίσουμε το αποτέλεσμα κακό; Δηλαδή πότε ο Πανιώνιος περνούσε αέρα από τη Λάρισα και δεν το θυμάμαι; Δε νομίζω ακόμα και οι Πάνθηρες να θεωρούν αυτό το αποτέλεσμα ως αρχή του τέλους. Υποτίθεται ότι ο κατήφορος ξεκίνησε από το εντός 1-2 από την Καβάλα. Μάλιστα. Ως αποτυχία πρώτου μεγέθους χρεώνεται στον Πανιώνιο το ότι δε νίκησε μία ομάδα που δεν την έχει νικήσει κανείς από τους μεγάλους, ο Παναθηναϊκός την ισοφάρισε στο 90 και ο Ολυμπιακός σκόνταψε δύο φορές.

Τι ακολούθησε; Η ήττα στην Τούμπα με 1-0, η ισοπαλία 0-0 στην Κρήτη με τον επικίνδυνο Εργοτέλη στα πρώτα δύο ματς της χρονιάς. Αυτά τι αποτελέσματα είναι, γκέλες; Κακά; Αισχρά; Η φυσιολογικά για μια ομάδα των κυβικών του Πανιωνίου; Και η… καταστροφή ήλθε με το 2-2 με τον Λεβαδειακό, όπου όντως ήταν γκέλα, αλλά η ομάδα έδειξε χαρακτήρα και με δύο γκολ στο τέλος έσωσε τον βαθμό και η ήττα στην Τρίπολη από τον Αστέρα που δείχνει πολύ αξιόπιστος.

Στα δικά μου μάτια τα αποτελέσματα που έφεραν την καρατόμηση του Φερέρα μοιάζουν απολύτως φυσιολογικά για μία ομάδα με το ρόστερ και τη δυναμική που έχει αναπτύξει ο Πανιώνιος. Θα μπορούσαν, βέβαια, να είναι καλύτερα, δεν αντιλέγω. Κάποιους πόντους θα μπορούσε να πάρει ο Πανιώνιος, όπως θα μπορούσε και να είχε χάσει και άλλους την περίοδο που έκανε το θετικό σερί του. Μήπως ο Πανιώνιος νομίζει ότι είναι σε δυναμική καλύτερος από κάποια από τις πέντε ομάδες που βρίσκονται τώρα στις πρώτες θέσεις;

Η αλλαγή του Φερέρα θα κριθεί σε βάθος χρόνου αν ήταν σωστή ή όχι. Προσωπικά την αντιμετωπίζω με αρνητικό πρόσημο. Και αναρωτιέμαι αν ο Φερέρα κρατούσε σήμερα τη θέση του αν δεν έκανε ο Πανιώνιος αυτό το σερί στο δίμηνο και δημιουργούσε προσδοκίες…

Κάνει μία τεράστια νίκη ο ΠΑΟΚ, με εμφάνιση που θυμίζει άλλες εποχές και όλοι ασχολούνται με τον… Ολυμπιακό! Μάλιστα… Η πτώση από την «κορυφή» μπορεί να πουλάει περισσότερο, αλλά πολύ το’ χουμε τραβήξει το θέμα με την ανάλυση για τα στραβά και τα ανάποδα που συμβαίνουν στον Ολυμπιακό. Τι άλλο να πεις; Ολα έχουν ειπωθεί και όλα έχουν γραφτεί. Αυτό που δεν γράφτηκε ή ειπώθηκε όσο θα έπρεπε είναι ότι ο Ολυμπιακός δεν έχασε μόνος του… Κάποιος τον ανάγκασε να χάσει. Και η ατμόσφαιρα που εισπράττω από το βράδυ της Κυριακής είναι ότι ο Ολυμπιακός μπήκε μόνος του στο γήπεδο και βγήκε χαμένος…

Αυτό που δίνει ακόμα μεγαλύτερη σημασία στη νίκη του ΠΑΟΚ δεν είναι το δύσκολο του εγχειρήματος, ούτε το ότι η νίκη έγινε σ’ ένα χρονικό σημείο του πρωταθλήματος όπου και οι δύο ομάδες ήθελαν τους βαθμούς και δεν συμμετείχαν σ’ έναν αδιάφορο αγώνα. Με το τρίποντο που πήρε ο ΠΑΟΚ έφτασε στη βαθμολογία τον Ολυμπιακό και έτσι όπως δείχνουν οι δύο ομάδες τώρα δείχνει μεγαλύτερη αξιοπιστία για να τερματίσει αυτός δεύτερος, παρά ο σύλλογος του Πειραιά.

Και το πιο σημαντικό ήταν η εμφάνιση. Η νίκη δεν έγινε κατά τύχη, μ’ ένα γκολ τυχερό από σουτ-κόντρα και με τον αντίπαλο να χάνει σωρεία ευκαιριών και να έχει παράπονα από τη διαιτησία. Εδώ μιλάμε για απόλυτη κυριαρχία. Για ματ σε τρεις κινήσεις από τον Σάντος στον Μπάντοβιτς. Για φιλοσοφία παιχνιδιού και για ανάπτυξη μέσα στον αγωνιστικό χώρο που άγγιξε το τέλειο. Για παίκτες που μπήκαν στο γήπεδο και γνώριζαν απολύτως το τι έπρεπε να κάνουν και το έκαναν τουλάχιστον για τα 70 από τα 90 λεπτά του αγώνα.

Τα κλειδιά του ματς ήταν το πρέσινγκ και η κυκλοφορία. Ο ΠΑΟΚ τόλμησε να πιέσει ψηλά, στη γραμμή του κέντρου και πιο μπροστά. Από τη στιγμή, λοιπόν, που δεν υπήρχε παίκτης του Ολυμπιακού να μοιράσει ή να κουβαλήσει τη μπάλα, προκάλεσε μπλακ-άουτ στην ανάπτυξη. Πόσες φορές οι παίκτες του Ολυμπιακού έμοιαζαν σαστισμένοι και δεν ήξεραν τι να κάνουν με τη μπάλα; Ε, αυτό δεν έγινε επειδή δεν έκαναν… καλή προετοιμασία, ούτε επειδή πριν από μία εβδομάδα είχαν προπονητή το Ζίκο… Κάποιος τους μελέτησε και τους αποδιοργάνωσε. Επίσης την κυκλοφορία της μπάλας όποτε ο ΠΑΟΚ την είχε στην κατοχή του την είδαμε για το μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα. Κυκλοφορία σίγουρη, πάγωμα του ρυθμού και απόλυτη προσήλωση στο στόχο. Δεν είναι τυχαίο ότι εκτός από το γκολ ο ΠΑΟΚ είχε δύο δοκάρια και άλλη μία μεγάλη ευκαιρία τουλάχιστον, ενώ την ίδια στιγμή ο Ολυμπιακός είχε όλα κι όλα τρία σουτ, όλα έξω από την περιοχή και πιο σοβαρό απ’ αυτά αυτό του Ντουντού λίγα λεπτά πριν τη λήξη.

Ο ΠΑΟΚ με αυτή του την απόδοση στο Φάληρο μόνος τοποθετεί ψηλά τον πήχη. Μέχρι τώρα η καραμέλα που πιπιλούσαμε όλοι (μαζί κι εμείς, και νομίζω όχι άδικα) ήταν να βγάζουμε απ’ έξω τον σύλλογο της Θεσσαλονίκης από τους διεκδικητές του τίτλου διότι «καλός είναι στην έδρα του, αλλά εκτός τα χάνει». Εδώ αποδεικνύεται ότι ο ΠΑΟΚ μπορεί να βγάλει ένα 90λεπτο με ελάχιστα λάθη, να ταμπουρωθεί όπως πρέπει, να παγώσει όπως πρέπει, να επιτεθεί όπως πρέπει. Τώρα πια δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Για το πρωτάθλημα, βέβαια, είναι τώρα αργά, όμως επειδή τα πλέι οφ είναι μπροστά μας και οι ομάδες που θα συμμετάσχουν έχουν προβλήματα, παρουσιάζεται μια εξαιρετική ευκαιρία στον ΠΑΟΚ να διεκδικήσει τη δεύτερη θέση και τα λεφτά του Champions League όχι στα χαρτιά και με… εθιμοτυπική διάθεση, αλλά σοβαρά…